SQL Server’in bellek konfigürasyonu en önemli ayalarlardan bir tanesidir. SQL Server’in bellek kullanimini kullandiginiz SQL Server’in sürümüne ve kullanmakta oldugunuz islemci mimarisine göre degiskenlik göstermektedir. SQL server performansli çalisabilmesi için bazi islemleri bellekte (In-Memory) yapar.

SQL Server’da 2 çesit bellek yönetimi vardir.

1) Dinamik Bellek Yönetimi : SQL Server herhangi bir üst limit belirtilmez ve SQL Server kullanabilecegi maksimum deger kadar bellek bölgesini isgal eder ve lazim oldukça kullanir.SQL Server’i kurmus oldugumuz makine üzerindeki tüm bellek bölgesinin tüm bellek bölgesinin büyük bölümü SQL Server tarafindan isgal edilmesin ragmen herhangi baska bir uygulamanin bellek ihtiyaci oldugunda SQL Server tarafindan isgal edilen bölüm ilgili uygulamaya tahsis edilir. Dinamik bellek yönetiminin en büyük dezavantaji bellek bölgesinin farkli uygulamalara tahsisi sirasinda SQL Server’in mesgul olmasidir.Bu sorunun çözümü için ikinci yöntem olan statik bellek yönetimi kullanilabilir.

2) Statik Bellek Yönetimi : SQL Server’in kullanbilecegi minumum ve maksimum bellek miktari belirlenir ve SQL Server bunun disina çikmaz. SQL Server için belirtilen üst degerden disina çikmaz ve geri kalan bellek miktari diger uygulamalar için kullandirtilir.

Simdi ise 64 Bit islemcili bir makinanin SQL Server Bellek Konfigürasyonu hakkinda örnek bir tablo üzerinde görelim. Yalniz bu örnek veriler sadece SQL Server Database Engine için gerekli olan miktarlardiri. SQL Server Agent, Integration Services gibi ek uygulamalar için ekstradan bellek gerekli olacaktir.